راه ترقی

آخرين مطالب

ورزشگاه آزادی این بار از نگاه یک خبرنگار زن ورزشی

ورزشگاه آزادی این بار از نگاه یک خبرنگار زن

  بزرگنمايي:

راه ترقی- فینال لیگ قهرمانان فوتبال آسیا دیروز شنبه 19 آبان برگزار شد. اما اتفاق مهم دیگری که در مسابقه رخ داد حضور تعداد زیادی از تماشاگران زن و همچنین زنان خبرنگار بود. خبرنگارانی که برای اولین بار توانستند «آی دی کارت» مسابقات را بگیرند و در جایگاهشان به تماشای بازی بنشینند. این گزارش، روایت خبرنگار ایرنا از ورزشگاه آزادی متفاوت با تمام این سال هاست.
1- بعدازظهر جمعه ساعت 4:30 بود که سراغ ایمیلم رفتم و با پیام AFC مواجه شدم. حدس زدم که درخواستم برای گرفتن آی دی کارت فینال لیگ قهرمانان آسیا پذیرفته نشده است. اتفاقی که برای بیشتر خبرنگاران رخ داده بود. اما ایمیل را که باز کردم، دیدم پیام حاوی تایید است. سریع با چند نفر از همکارانم که زن بودند و آن ها هم مثل من در سایت ثبت نام کرده بودند تماس گرفتم تا بدانم برای بقیه مراحل باید به کجا بروم. برنامه مشخص شد. باید به ورزشگاه آزادی می رفتم و تنها یک ساعت هم فرصت داشتم چون «آی دی کارت» ها را تا ساعت 6 عصر تحویل خبرنگاران می دادند. برای همین به سرعت راهی ورزشگاه شدم. با اینکه هنوز نیم ساعت به پایان زمان تحویل کارت ها باقی مانده بود مسئولان حراست مقابل ورزشگاه فوتبال گفتند دیگر به کسی کارت داده نمی شود و شما هم بدون کارت نمی توانید به نشست خبری بروید. با یکی از همکاران عکاسم تماس گرفتم و او توانست بعد از چند دقیقه آی دی کارتم را به دستم برساند. هنوز باورم نمی شد که کارت معتبر ورود به چنین مسابقه ای را گرفته ام ولی چون باید به نشست خبری می رفتم، هیجانم را برای ساعت های بعد گذاشتم. وارد نشست خبری برانکو ایوانکوویچ سرمربی تیم پرسپولیس شدم و دیدم غیر از من یک خبرنگار زن دیگر هم در آنجا حضور دارد. همراه با هم بعد از نشست خبری، 15 دقیقه هم به تماشای تمرین نماینده ایران نشستیم. یعنی برای اولین بار روی صندلی جایگاه خبرنگاران ورزشگاه آزادی نشستم.
2- شلوغی این چند ساعت که گذشت تازه متوجه شدم چه اتفاقی افتاده است. بخش مهمی از این مسابقه با مدیریت کنفدراسیون فوتبال آسیا برگزار می شد و به همین دلیل هم رویکردهای داخلی مثل عدم اجازه به خبرنگاران زن برای ورود به ورزشگاه دیگر موضوعیت نداشت. همه خبرنگاران و عکاسان، چه زن و چه مرد در سایت AFC ثبت نام کرده بودند و نتایج اعلام شده بود. این اتفاقات در شرایطی رخ می داد که در تمام 10 روز گذشته نسبت به ورود گزینشی مقاومت کرده بودم. ماجرا این بود که حدود 10 روز پیش از روز مسابقه، کانون هواداران فوتبال ایران، فدراسیون فوتبال و همچنین باشگاه پرسپولیس در حال جمع آوری اسامی برای تهیه یک لیست بود. لیستی که اسامی آن می توانستند وارد ورزشگاه شوند. این لیست متشکل از دخترانی بود که در این سال ها به طرق مختلف برای ورود به ورزشگاه تلاش کرده بودند. از دخترانی با ریش و لباس های مردانه تا آن هایی که برخی اوقات پشت در مانده بودند و حتی برخی خبرنگاران. در صورتی که اسم و کد ملی این افراد در آن فهرست ثبت می شد، شانس حضور در آزادی را داشتند. اما با توجه به اینکه من خبرنگار بودم نمی خواستم از این طریق وارد شوم و از ابتدا با خودم قرار گذاشته بودم تنها در صورتی که آی دی کارت معتبر بگیرم به ورزشگاه بروم.
3- روز موعود فرا رسید؛ 19 آبان. همراه با همکار عکاسم که او هم برای نخستین بار قرار بود دور مستطیل سبز آزادی دوربین به دست شود ساعت 14:40 راهی ورزشگاه شدیم. به لطف عکاس دیگری که همراهمان بود و به خاطر مرد بودنش همه را می شناخت، از چهار گیت ابتدایی بدون دردسر وارد شدیم. اما از تونل پشت زمین راهمان جدا شد چون ورودی عکاس و خبرنگار متفاوت بود. به همان دری رسیدم که قبلش باید وسیله هایمان تفتیش می شد اما ماموران حاضر در آنجا اجازه ورود نمی دادند. برایشان توضیح می دادم که خبرنگار هستم و آی دی کارت دارم اما مدام می گفتند ما مسئول نیستیم و فقط به ما گفته اند کسی را راه ندهیم. بعد از گذشت حدود 15 دقیقه گفتند قرار است یک عده تماشاگر زن ایرانی داخل بروند، همزمان با آن ها تو را هم به داخل می فرستیم. تصمیم گرفته بودم آرام باشم و برای همین هم صبر کردم. چند دقیقه که گذشت حدود 200 زن تماشاگر با سر و صدای زیاد و هیجانی که در چشم‌هایشان دیده می شد به سمت در آمدند. بیش از نیم ساعت مقابل همان در ماندیم و در تمام این مدت مسئولان حراست و یگان ویژه در حال تدارک ورود این زنان بودند تا بالاخره در را برایشان باز کردند. انگار که خیالم از آن ها راحت شده باشد از یک لباس شخصی که به نظر می رسید رئیس تر از بقیه است پرسیدم من از کدام در بروم؟ گفت چرا با همین زن ها نرفتی؟ برایش توضیح دادم که خبرنگارم و کارت دارم و باید به جایگاه خودم بروم. خیلی متوجه حرفم نمی شد و تکرار می کرد اگر می خواهی بازی را ببینی از همین در برو که در غیر این صورت همین را هم از دست می دهی. بعد از گذشت حدود یک ساعت مسئول دیگری به من گفت به در اصلی استادیوم بروم. اگرچه آن ها هم راه نمی دادند و مدام نام یک سرهنگ را می بردند و می گفتند او باید اجازه دهد. با اینکه هفت نفر از همکارانم پیش از من رفته بودند، نمی خواستند من را راه بدهند و می گفتند دیر رسیده ام. آنقدر به رسیدن به آن سکوها ایمان داشتم که برخلاف همیشه نه عصبانی می شدم و نه بغض می کردم. فقط دنبال راه بودم. تا اینکه بالاخره خودم سرهنگ مورد نظر را پیدا کردم و با اصرار فراوان آنقدر خسته اش کردم که گفت: در را برای این خانم باز کنید.
4- تمام شده بود. قدم به قدم به زمین نزدیک تر می شدم. پله ها را بالا رفتم و وقتی زمین چمن را دیدم نمی دانستم اصلا باید خوشحال باشم یا ناراحت. خوشحال از اینکه برای اولین بار به شکل حرفه ای و در قاموس یک خبرنگار در جایگاه خودم در ورزشگاه آزادی نشسته ام یا ناراحت از اینکه چرا برای یک ورود ساده باید ساعت ها عذاب را تحمل کنم. خوشحال باشم برای دخترانی که در سکوی سمت راست من بی امان می خندیدند و تشویق می کردند یا ناراحت باشم برای دختران دیگری که خیلی هایشان را می شناسم، تلاش هایشان را دیده ام و می دانم نخواستند با لیست گزینشی ها وارد شوند. برانکو در نشست خبری پایان بازی در پاسخ به پرسش من درباره نخستین حضور زنان ایرانی در یک بازی باشگاهی به میزبانی ورزشگاه آزادی گفت: در چهار سالی که ایران هستم با زنان علاقه مند به فوتبال زیادی مواجه شده ام و خوشحالم که امشب این فرصت به آن ها داده شد. مهم این بود که هیچ مشکل و حادثه ای به وجود نیامد. مطمئن هستم مسئولان هم راهی برای ادامه این حضور پیدا خواهند کرد.
5- هزاران بار گفتیم و نوشتیم که ممنوعیت ورود زنان به ورزشگاه در قانون کشور ما وجود ندارد. حتی مراجع هم در این مساله اشتراک نظر ندارند و روحانیون زیادی هستند که این موضوع را بدون اشکال می دانند. در چنین شرایطی که ایران از همه سو در فشار است و هیچ چیزی به اندازه شادی های همگانی با بستر ورزش نمی تواند مردم را خوشحال کند، حذف کردن نیمی از جامعه قطعا راهکار عاقلانه ای نیست. اگرچه گفته می شود این ورود تحت فشار فیفا رخ داده است اما تجربه خوبی بود. نخست اینکه ساختارهایی که مسئولان هر بار از آن می گفتند دیگر وجود دارد و نمی شود بهانه ای برایش تراشید. مثل سرویس بهداشتی مخصوص زنان که برای نخستین بار در ورزشگاه آزادی ساخته شد. همچنین نیروهای امنیتی هم با نحوه ورود و خروج زنان و مردان آشنا شدند و به نحوی این کار را تمرین کردند. پس فرصت مهیاست. حتی می شود با همین تعداد هم ادامه داد و کم کم زنان را افزایش دهیم اما مشخص است که دیگر نمی توان آن درها را به روی زنان علاقه مند بسته نگه داشت. ورود به ورزشگاه حقی است که برای زن و مرد به طور یکسان وجود دارد و نمی شود این حق را برای همیشه از زنان سلب کرد.





نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

کادرفنی تیم ملی والیبال بدون تغییر می‌ماند

وزیر ورزش:سرخآبی ها باید به دور حذفی لیگ قهرمانان صعود کنند

مسیر المپیکی شدن بسکتبال ایران

اعضای هیات مدیره پرسپولیس معرفی شدند

سهراب مرادی در آلمان معاینه شد/ نیاز به عمل جراحی نیست

تیم ملی کشتی آزاد به فینال جام جهانی راه یافت

پیروزی قاطعانه آزادکاران ایران مقابل مغولستان

پروین: پرسپولیس می تواند در لیگ قهرمانان صعود کند

فدراسیون فوتبال ملوک الطوایفی اداره می‌شود/ تیم امید ملک کسی نیست

معاون وزیر ورزش: اینچه‌ درگاهی باید پاسخگو باشد/ موضوع پیگیری خواهد شد

برای انتخاب سرمربی تیم ملی فوتبال نباید عجله کرد

برنامه فشرده تیم ملی والیبال ایران در سال 98

برانکو: السد قوی تر از تیم ملی قطر است

AFC پاسخ پرسپولیس را داد

واکنش وزیر ورزش به ادعای نامه ارسالی از فیفا

مجمع کشتی بدنبال بهترین گزینه ریاست/ در انتظار برنامه کاندیداها

22 بازیکن پرسپولیس راهی قطر می‌شوند

اصفهانیان: استفاده از کمک داور ویدیویی نیاز به تایید فیفا دارد

فرنگی‌کاران ایران روز عید به میدان می‌روند/ برنامه کامل مسابقات

ثبت نام خادم برای انتخابات فدراسیون کشتی

ملی‌پوش شمشیربازی: می‌خواهیم در المپیک توکیو شگفتی‌ساز شویم

تیم ملی وزنه برداری ایران قهرمان جام بین المللی فجر شد

کشتی ایران در "دان‌کلوف" جان گرفت

دوچرخه‌سواری زنان؛ شکل‌گیری تردیدها در سایه نگاه جنسیت‌زده

آسیا در انتظارهنرنمایی نمایندگان فوتبال ایران

آزادکار ملی پوش: رنگ مدال هایم از این پس باید طلا باشد

دومین برد قاطع رضا و حسن یزدانی در جام دان‌کلوف

مردان تکواندوی ایران قهرمان جام ریاست فدراسیون جهانی شدند

پلنگ جویبار: برای صحبت در مورد المپیک زود است

ترکیب پرسپولیس بازهم تغییر می‌کند

اعلام اسامی بازیکنان دعوت شده به اردوی تیم ملی فوتسال

کسب 2 مدال توسط دوندگان معلول ایران در مسابقات امارات

فرنگی کاران پنج وزن دوم حریفان خود را شناختند

سال خوبی را پشت سر گذاشتم/ تمرینات اردو و تورنمنت مکمل هم هستند

استقبال سرمربی استقلال از لغو اردوی تیم‌ ملی/ شفر: شاید اسم من را نمی‌دانستند!

کشتی در برزخ حاشیه

عرب مدیرعامل پرسپولیس شد

استقلال- پارس جنوبی جم؛ هنوز امیدهایی زنده است

آزادی در انتظار جشن صعود بسکتبال ایران به جام جهانی

مصاف فرنگی‌کاران منتخب ایران با برترین‌های جهان

شفر در جایگاهی نیست که بگوید کمیته فنی نمی خواهم

سرمربی تیم فوتبال جوانان: برای تیم ملی مربی پرورش نداده ایم

اشتباه‌هایی که همچنان دامن استقلال را می‌گیرد

انتقاد پدر ملی‌پوش شطرنج از فدراسیون: قائم‌مقامی که نهم شد را انتخاب کردند اما آرین را نه

وزارت ورزش مکلف به عرضه سهام باشگاه پرسپولیس و استقلال در بورس شد

تیم کشتی فرنگی‌ ایران بدون محمدبنا راهی مجارستان شد

نگاه ویژه «بنا» به فرنگی‌کاران جوان/ تورنمنت مجارستان زیرذره‌بین

صعود یک پله‌ای بدمینتون بازان ایران در آسیا

تیراندازان ایرانی با دست خالی در راه جام جهانی

دور مقدماتی لیگ قهرمانان آسیا 2019؛ ذوب آهن و سایپا به دنبال صعود به مرحله گروهی